Strona Prof. Janusza Miczyńskiego

Dydaktyka          Badania naukowe i publikacje          Rozwój kadry naukowej         Biogram          Zagadnienia inne

Strona główna Biogram

 

 

Prof. dr  hab. inż. Janusz MICZYŃSKI

Miczyński Janusz Andrzej, prof. zw. dr hab. inż., dr nauk technicznych, dr hab. nauk rolniczych w zakresie kształtowania środowiska – meteorologii i klimatologii, klimatu wnętrz, ochrony powietrza, zanieczyszczeń obszarowych, waloryzacji i zagospodarowywania terenu; Kierownik Katedry Ekologii, Klimatologii i Ochrony Powietrza na Wydziale Inżynierii Środowiska i Geodezji, Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie.

Janusz Miczyński urodził się  w domu rodzinnym w Gołąbkowicach, dzielnicy Nowego  Sącza. Żona Maria z domu Wertz ukończyła studia magisterskie i doktoranckie, była pracownikiem Akademii Górniczo Hutniczej. Dzieci: Agata  absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz studiów MBA Oxford Brookes University, Helena (zginęła w 1997 r.), Zofia absolwentka Akademii Ekonomicznej w Krakowie,  Barbara  - studentka Wydziału Rehabilitacji Ruchowej AWF w Krakowie. Wnuczki: Zuzanna uczennica II klasy (c. Zofii i Sławomira, , Karolina - niemowlę (c. Agaty i Sebastiana).

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Długosza w Nowym Sączu.

W 1968 uzyskał  stopień magistra inżyniera na Wydziale Melioracji Wodnych Akademii Rolniczej w Krakowie. w specjalności melioracje szczegółowe. Praca magisterska dotyczyła możliwości wykorzystania   ścieków z garbarni w Łabowej.   W 1978 r napisał rozprawę doktorską pt: Studium zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego Kotliny Sądeckiej w latach 1973-1975. W czerwcu 1978 roku, uchwałą Rady Wydziału Melioracji Wodnych Akademii Rolniczej w Krakowie, uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych. Część pracy doktorskiej opublikowana została m.in. w czasopiśmie „Ochrona powietrza”. [1983,3,57-61].

14 maja 1993 r. na podstawie przeprowadzonego z wyróżnieniem kolokwium habilitacyjnego, decyzją Rady Wydziału Inżynierii Środowiska i Geodezji Akademii Rolniczej im. Hugona Kołłątaja w Krakowie, uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie kształtowania środowiska - meteorologii i klimatologii, ochrony powietrza, zatwierdzony 27 września 1994 r przez Centralną Komisję do spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.            Rozprawa habilitacyjna pt: „Zanieczyszczenie powietrza w warunkach górskich na przykładzie województwa nowosądeckiego” opublikowana została w Zeszytach Naukowych. Akademii Rolniczej im. Hugona Kołłątaja w Krakowie. (Zesz. Nauk. AR, Rozpr. hab. nr 134; 1989 (I nakład), 1990 (II nakład).

18 kwietnia 2005 r. Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej nadał Mu tytuł naukowy profesora nauk rolniczych.

Przed podjęciem pracy w uczelni, po studiach,  pracował w Rejonowym Przedsiębiorstwie Melioracyjnym w Nowym Sączu jako inżynier i kierownik budowy  na budowach drenarskich, regulacji rzek i budownictwa wodnego na terenie pięciu ówczesnych powiatów, które obejmowało swym zasięgiem Przedsiębiorstwo. W Uczelni zatrudniony został od grudnia 1970 roku, początkowo jako asystent w Instytucie Melioracji Rolnych i Leśnych. Od 1972 r. został mianowany starszym asystentem w Katedrze Meteorologii i Klimatologii Rolniczej. W latach 1978 – 1993 zatrudniony był na etacie adiunkta a od roku 1994 na etacie adiunkta naukowo-dydaktycznego. W roku 2000 powołany został na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Meteorologii i Klimatologii Rolniczej.

W latach 2005-2009 zatrudniony był na stanowisku profesora w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości w Nowym Sączu na kierunkach Inżynieria środowiska i Turystyka i rekreacja.

Autor ponad 130 prac (w tym obszerne praktyczne opracowania, oparte o wieloletnie badania terenowe wykonane dla gospodarki narodowej oraz jednostek zagranicznych, opracowania studialne, raporty naukowe, operaty i projekty), 85 prac opublikowanych. Zasadnicza działalność naukowa wiąże się
z dyscypliną kształtowanie i ochrona środowiska i obejmuje trzy kierunki.

Pierwszy - ustalanie mechanizmów i dynamiki zmienności zanieczyszczeń powietrza
w zależności od czynników klimatycznych, topografii i zewnętrznych czynników środowiskowych, szczególnie w terenach górskich, miejscowościach uzdrowiskowych oraz górskich obszarach przyrodniczo wartościowych, opracowywanie modeli prognoz wysokich stężeń, badania obszarowe zanieczyszczeń (przestrzenne kanały uprzywilejowanych strug powietrza). Już w latach 70-tych utworzył własną sieć monitoringu powietrza
i przeprowadził wówczas pionierskie badania zmienności czasowo przestrzennej wskaźnikowych zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego w Kotlinie sądeckiej. Badał też skład chemiczny zanieczyszczeń pyłowych i ich rozkłady w związkach z topoklimatem. Prowadzone przez niego badania dotyczyły trudnych, o skomplikowanej orografii terenów, jak np.: Dolina Popradu, Krynica, Limanowa, Rabka,  Podhale, Beskid Niski. Badania z tego zakresu były nieraz jedynymi dla wielu obszarów Polski południowej a mając często wieloletni charakter, należą do szczególnie cennych w piśmiennictwie polskim, wykorzystywanymi również przez administrację państwową. W latach 80-tych w ramach tematu rządowego prowadził wieloletnie badania zmienności czasowej i przestrzennej zanieczyszczeń powietrza w rejonie zbiornika wody pitnej dla Krakowa w Dobczycach i na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego. Podobne badania przeprowadził na terenie  Pienińskiego Parku Narodowego.

Od 1992 roku, kierując częścią projektu celowego pt: „Prognoza dynamiki czasowej
i przestrzennej zanieczyszczenia powietrza w Rabce i jej wpływ na choroby układu oddechowego u dzieci na tle gazyfikacji miasta i warunków meteorologicznych” na podstawie wieloletnich badań opracował diagram służący praktycznemu prognozowaniu zanieczyszczeń powietrza, przeznaczony dla lekarzy i chorych z przewlekłymi dolegliwościami ze strony układu oddechowego, przebywających na leczeniu w uzdrowisku.

 W latach 1994-1995 kierował jedną z dwóch części grantu międzynarodowego koordynowanego przez Wageningen University, pt: „Effect of short - term changes in urban air pollution on the respiratory health of children with chronic respiratory symptoms". Pozwoliło to na opracowanie związków statystycznych między zanieczyszczeniem powietrza, klimatem lokalnym i efektami zdrowotnymi klimatoterapii i bardziej optymalne wykorzystanie rabczańskiego mikroklimatu.

Wielopłaszczyznowy problem zmienności zanieczyszczeń powietrza w Rabce, ich skutków
i sposobów zaradczych referował na posiedzeniu Komisji Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej, zaproszony przez Sejmową Komisję Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych
i Leśnictwa.

Współpracując z Dyrekcją Pienińskiego Parku Narodowego, czynnie uczestniczył
w przygotowaniu planu ochrony PPN w latach 2001-2020, wykonując operat przyrody nieożywionej w Pienińskim Parku Narodowym w zakresie klimatu oraz zanieczyszczeń powietrza. Prowadził też badania na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego
i Gorczańskiego Parku Narodowego.

Drugi kierunek badań dotyczy badań klimatycznych w terenach górskich oraz związanych
z zagrożeniem zabytkowych budowli, jakie może spowodować zmienność klimatu
i zewnętrznych czynników środowiskowych.

Od roku 1997 we współpracy z Okręgową Dyrekcją Gospodarki Wodnej w Krakowie rozpoczął badania zmienności klimatu lokalnego wywołanych powstaniem zbiornika na Dunajcu w Czorsztynie i wynikającego z tego zagrożenia obiektów zabytkowych w jego strefie oddziaływania.  Przy zastosowaniu bardzo nowoczesnej w pełni automatycznej specjalistycznej aparatury, przeprowadził unikalne wieloletnie ciągłe badania czasowych
i przestrzennych zmian temperatury i wilgotności wnętrza i otoczenia zamków w Czorsztynie i Niedzicy oraz kościołów w Dębnie i Frydmanie, otoczenia Zbiornika Czorsztyńskiego, oraz obszaru Pienińskiego Parku Narodowego. Badania te wykazały dużą zmienność badanych elementów mikroklimatu,  zróżnicowaną autonomię cieplną obiektów, występowanie okresów niekorzystnych dla zabytkowych wnętrz i konieczność podejmowania środków zapobiegawczych zagrożeniu (1997-1999 kierownik grantu pt: Zmiany klimatu lokalnego wywołane powstaniem Zbiornika Czorsztyńskiego i ich wpływ na zagrożenie obiektów zabytkowych).  Wszystkie badania oparte były o własne sieci stacji często codziennych, wieloelementowych wieloletnich pomiarów  obejmujących przestrzennie nieraz bardzo duże obszary. 

 Trzeci kierunek to badania obszarowe zmian klimatu i zanieczyszczeń powietrza służące do wykonywania waloryzacji i bonitacji terenu w celu optymalnego jego zagospodarowania, przy różnym stopniu użytkowania i rekreacji. Zdecydowana większość jego prac ma aspekt praktyczny, badania prowadził pod kątem rozwiązywania konkretnych problemów w terenie. Wyniki tych badań stanowiły nieraz jedyne źródło informacji w zakresie zanieczyszczeń powietrza i zmian klimatu z punktu widzenia wypracowania różnych predyspozycji terenu, odnośnie jego zabudowy względnie planowanej lokalizacji jak też jej zmiany dla obiektów uciążliwych dla środowiska.  Wykorzystywane były wielokrotnie przy planach zagospodarowania przestrzennego opracowywanych przez administrację państwową, stanowiąc często jedyny dostępny materiał. Wiele zaproponowanych koncepcji, wykonywanych na konkretne zlecenie,  zostało zrealizowanych w praktyce.

 

Ważniejsze publikacje: „Air pollution against the background of gasification and climatic factors (exemplified by the situation of Rabka)", Acta Univers. Lodziensis, F. Geographica Physica 3, 1998; „Average winter gas pollution of air in the area of the Pieniny National Park in 1996-1999", Zesz. Nauk. AR w Krakowie, nr 382, 2001; Średnie roczne stężenia dwutlenku siarki w Polsce (1993-1998)", Atlas of climatic risc to crop cultivation in Poland, Szczecin 2001; „Air pollution and respiratory health in children”: the PEACE panel study in Kraków, Poland. Official Journal of the European Respiratory Society Reviev 8: 52, 94-100, 1998 (współaut.). „Kształtowanie się mikroklimatu wnętrza zabytkowego kościoła w Dębnie Podhalańskim pod wpływem pogodowych czynników zewnętrznych" Acta Scientiarum Polonorum, Formatio Circumiectus Kształtowanie Środowiska 1-8, 2005 (współaut.). „Inwentaryzacja źródeł emisji i szacunkowe określenie wielkości emisji zanieczyszczeń
w gminach przyległych do Pienińskiego Parku Narodowego”. Problemy Ekologii, vol. 5, nr 4, 157-166, 2001. (współaut.), „Fogs formation in the area of Czorsztyn Castle Reservation in Pieniny Mountains”, Ochr. Pow. w teorii i praktyce, Inst.Podst.Inż. Środow. PAN Zabrze; 2004, “Skuteczność stabilizowania powierzchni pylącej na przykładzie składowiska popiołów”,PTInż.Ek. Monografia, Nałęczów, 2004.

  Zdecydowana większość jego prac ma aspekt praktyczny, badania prowadził pod kątem rozwiązywania konkretnych problemów w terenie. Wyniki tych badań stanowiły nieraz jedyne źródło informacji w zakresie zanieczyszczeń powietrza i zmian klimatu z punktu widzenia wypracowania różnych predyspozycji terenu, odnośnie jego zabudowy względnie planowanej lokalizacji jak też jej zmiany dla obiektów uciążliwych dla środowiska.  Wykorzystywane były wielokrotnie przy różnych planach zagospodarowania przestrzennego opracowywanych przez administrację państwową, stanowiąc często jedyny dostępny materiał. Wiele zaproponowanych koncepcji zostało zrealizowanych w praktyce.

Od chwili rozpoczęcia pracy w Uczelni w ramach działalności dydaktycznej prowadzi lub prowadził wykłady i ćwiczenia z następujących przedmiotów: „meteorologia
i klimatologia”, „ochrona powietrza”, „klimatologia planistyczna”, „bioklimatologia”, „meteorologiczne niekonwencjonalne źródła energii”, „monitoring środowiska”, „konwencja klimatyczna-handel emisją”.  Poza Wydziałem Inżynierii Środowiska i Geodezji prowadzi lub prowadził  wykłady i ćwiczenia na Wydziale Rolniczo-Ekonomicznym („meteorologia
i klimatologia”, „ochrona powietrza”, „bioklimatologia”, „konwencja klimatyczna-handel emisją”) oraz seminaria dyplomowe i konwersatoria.

 W latach 1995-1997 i 2009-2010 wygłaszał wykłady z Inżynierii ochrony powietrza, w Otwartym Technicznym Uniwersytecie zorganizowanym przy Akademii Górniczo Hutniczej.

W czasie pracy w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości w Nowym Sączu (2005-2009) prowadził wykłady z przedmiotów: „hydrologia i meteorologia” oraz „urządzanie i zagospodarowywanie terenów uzdrowiskowych” jak też seminaria dyplomowe i konwersatoria. W WSP wypromował kilkudziesięciu inżynierów i licencjatów kierunków Inżynieria środowiska oraz Turystyka i rekreacja.

W okresie pracy w WSP w N. Sączu był członkiem Senatu.

 

Prowadził też bardzo wiele okolicznościowych wykładów w towarzystwach naukowych na konferencjach oraz związanych
z Uniwersytetem dla Młodzieży, Wielkimi Lekcjami Inżynierii Środowiska, Festiwalami Nauki Uniwersytetu Rolniczego czy też inauguracją roku akademickiego.

 

Był promotorem dwóch zakończonych przewodów doktorskich, a trzy są w końcowej fazie opracowania. Pod jego kierunkiem wykonano ponad 100 prac dyplomowych magisterskich,  wiele inżynierskich i licencjackich.

W 1974 roku zainicjował powstanie przy Wydziale Melioracji Wodnych, Uniwersytetu Rolniczego - Międzywydziałowego  Koła   Naukowego Ochrony  Środowiska,  którego  został  opiekunem. W czasie 30-letniej  działalności  tego  Koła, pod jego kierownictwem naukowym i organizacyjnym studenci głównie z wydziałów AR oraz AGH i UJ podejmowali różnorodną działalność na rzecz ochrony środowiska. Organizowali obozy naukowe, wystawy tematyczne, konkursy, szkolenia specjalistyczne, rajdy i złazy, uczestniczyli czynnie w tematach badawczych w kraju i za granicą. Prowadzone były badania powietrza i wody, dokonywano oceny stanu środowiska i oceny oddziaływania obiektów na środowisko. Umożliwiło to praktyczne zapoznanie studentów z poligonem badawczym, metodykami pomiarowymi i wdrożeniem w warsztat pracy naukowej oraz przygotowania publikacji naukowej. (Współpraca i wymiana z Uniwersytetem w Sunderlandzie oraz dwie zagraniczne naukowo-badawcze wyprawy naukowe m.in. do Ameryki).

Jako opiekun Koła kierował opracowaniem ponad 90 referatów na studenckie sesje naukowe. Z tej liczby około 50 referatów zostało nagrodzonych w kraju a 9 za granicą. Wiele zostało opublikowanych.

Profesor Janusz Miczyński jest członkiem wielu  towarzystw naukowych m.in. :

§                    od 1975 roku członkiem Komisji Ochrony Zdrowia Społecznego Oddziału Krakowskiego PAN,

§                    od 1996 roku członkiem Komisji Geodezji i Inżynierii Środowiska PAN,.

§                    od 1995 roku członkiem zarządu (od 2007 wiceprzewodniczącym) Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Inżynierii Ekologicznej oraz w latach 1999-2001 członkiem Głównego Sądu Koleżeńskiego przy Zarządzie Głównym Polskiego Towarzystwa Inżynierii Ekologicznej w Warszawie,.

§                    w latach 1996-2000 członkiem Rady Programowej Stowarzyszenia  „Regionalny Ośrodek Edukacji Ekologicznej w Krakowie.”

    Profesor Janusz Miczyński pełnił wiele ważnych funkcji uczelnianych.

Uhonorowany został wieloma nagrodami i odznaczeniami, m.in.:

·                    1982 – Nagrodą indywidualną Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki,

·                    1989 – Złotą odznaką „Za zasługi dla województwa nowosądeckiego,”

·                    1993 -  Złotym Krzyżem Zasługi, [1]

·                    2000 – Nagrodą Ministra Środowiska za promotorstwo pracy magisterskiej nagrodzonej w konkursie prac magisterskich i licencjackich przygotowanych w polskich i ukraińskich szkołach wyższych,

·                    2003 – Medalem Komisji Edukacji Narodowej,

·                    2005 – Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,

·                    18 nagrodami JM Rektora Akademii Rolniczej im. H. Kołłątaja w Krakowie za prace naukowo-badawcze, dydaktyczne i organizacyjne.,

·                    W plebiscycie na najlepszych wykładowców – studenci przyznali Mu wyróżnienie „Top-Doktor 2004”.

Zainteresowania pozazawodowe: profesora Janusza Miczyńskiego to dokumentacja fotograficzna i filmowa oraz sporty wodne. W latach  1975-1990 był członkiem zarządu  i   instruktorem  Yacht Clubu „FREGATA.”

 

 

 

 

 

 

Członkostwo towarzystw naukowych.  (uzupełnić)

  • od 1975 roku jest członkiem Komisji Ochrony Zdrowia Społecznego Oddziału Krakowskiego PAN,
  • od 1996 roku członkiem Komisji Geodezji i Inżynierii Środowiska PAN.
  • od 1995 roku członkiem zarządu (od 2007 v-przewodniczącym) Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Inżynierii Ekologicznej, oraz (1999) członkiem Głównego Sądu Koleżeńskiego przy Zarządzie Głównym Polskiego Towarzystwa Inżynierii Ekologicznej w Warszawie.
  • od 1996 członkiem Rady Programowej Stowarzyszenia - Regionalny Ośrodek Edukacji Ekologicznej w Krakowie.

W Uczelni:

  • w latach 1993-1996, i 1996-1999 członek Senackiej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla studentów
  • w latach 1999-2000 członek Uczelnianej Komisji Wyborczej, w latach 1995-1996 i 1996-1997 członek Wydziałowej Komisji Wyborczej,
  • w latach 1995-1996 członek Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, w latach 1995-1996, 1996-1997 i 1997-1998 Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej,
  • od roku 1999 – pełnomocnik Dziekana ds. Studenckiego Ruchu Naukowego,
  • od roku 2005 - za-ca przew. Senackiej Komisji Dyscyplinarnej dla studentów i doktorantów.